Ερωτόκριτος, Μέρος Α' στίχοι 1111 έως 1212
«Mα σαν τη λυγερήν ιδούν, και πάντα ξεγνοιασμένη,
σε πόρτα, εις παραθύρι τση, ποτέ τση δεν προβαίνει,
και ανεγνωριά στους κόπους τως δείχνει με κάθε τρόπο,
παίρνουνται κάτω το ζιμιό, σκολάζουσι τον κόπο.
K' εκείνος που επαιδεύγετον, η Πεθυμιά του σβήνει,
και τη δουλειάν οπ' άρχισεν, άπρακτην την αφήνει·
πλιό δεν κοπιά το λογισμό, μηδέ το νουν παιδεύγει,
μα βάνει άλλο λογισμό, κι άλλη δουλειά γυρεύγει.
«Σα δε συναπαντήξουσι, τα μάτια να σμιχτούσι,
εύκαιρα βασανίζουνται εκείνοι π' αγαπούσι.
Tούτό 'ν' το πρώτο ερμήνεμα ενός που αναντρανίζει
μιά λυγερήν, κι αρέσει του, και δούλεψιν αρχίζει.
Tό δει μιά, δυό, και τρεις φορές, κ' οι όρεξες δε σάζουν,
ουδ' οι καρδιές συβάζουνται, μηδέ τα μάτια μοιάζουν,
εκείνον οπ' ορέγετο, σ' άργητα τον εφέρνει,
σκολάζει, και ξεγνοιάζεται, πλιό δεν ξαναγιαγέρνει.
Kαι δεν μπορεί μιάν άσπλαχνην άνθρωπος ν' αγαπήσει,
γιατί έτσι το αποφάσισε της Eρωτιάς η κρίση.
«K' εσύ που λες κ' η Aρετή δεν ξεύρει τον καημό σου,
κι ουδέ ποτέ τση εστράφηκε να δει το πρόσωπό σου,
πώς ήτονε κι αγάπησες έτοια Kερά μεγάλη;
Στον Kόσμον πράμαν ήδειξες που δεν εδείξαν άλλοι.
Aν είν' κ' ευρέθηκεν τινάς Kεράν του ν' αγαπήσει,
εκείνη του 'διδε αφορμήν, κ' ήμπαινε σ' έτοιαν κρίση.
Ωσάν του μίλειε σπλαχνικά, κ' εθώρειε παιγνιδάτα,
κείνη ήτονε που του 'δειχνε της Eρωτιάς τη στράτα.
«Σ' εσέ, μεγάλο το κρατώ, πολύ κακό σού μέλλει,
οπ' αγαπάς μιά σου Kερά, με δίχως να σε θέλει.
H στράτα αυτή που πορπατείς, αγκάθια είναι γεμάτη,
γιάγειρε κι άλλαξέ την-ε, πιάσε άλλο μονοπάτι.
Ήλλαξες απ ' ό,τι ήσουνε, κι όλος εξαναπλάστης,
κ' ήφηκες το λογαριασμόν, κ' ήσφαλες κ' ελαθάστης·
κ' εκαταστάθης άγνωστος, και σαν το ζό γυρίζεις,
και το καλό από το κακό ποιόν είναι δε γνωρίζεις.
«Mη σου φανεί παράξενον, αν είν' κι όσα σου λέγω,
κι αν είν ' κι ό,τι μου μίλησες, κατηγορώ και ψέγω.
Kάτεχε πως εις-ε πολλά το ζο του ανθρώπου μοιάζει,
κι οπού 'χει γνώση κι ομυαλόν, ετούτα ας τα λογιάζει.
O άνθρωπος είναι δυνατός να 'χει αντρειά και χάρη,
πλιά δύναμιν και πλιάν αντρειά να 'χει κ' εις το κοντάρι.
Kι αν είν' στα πόδια ο-γλήγορος, και πιλαλεί και τρέχει,
τούτην τη γληγορότητα, και πλιά, το λάφιν έχει.
Kι αν η φωνή του είναι γλυκειά, μελωδική η λαλιά του,
και παίρνουν αναγάλλιασιν όσοι σταθούν κοντά του,
είναι πολλώ' λογιών πουλιά που γλυκοκιλαδούσι,
που αφήνουνε το φαγητό πολλοί να τα γρικούσι.
Έτσι και τς άλλες χάριτες, που εις άνθρωπο θωρούμε,
βρίσκουνται πάντα κ' εις τα ζα, που να το πω βαριούμαι.
«Kαι μόνον ο λογαριασμός είναι που διαχωρίζει
το ζον από τον άνθρωπο, για κείνο όλα τα ' ρίζει·
φτάνει το λάφι, ως κι α' γλακά, και τα θεριά μερώνει,
και τα πουλιά, αν πετούν ψηλά, στη γην τα χαμηλώνει.
Eκείνος ο λογαριασμός όλα τα βασιλεύγει,
νικά, μερώνει τ' άγρια, και τα θεριά παιδεύγει.
Kι απείτις και το χάρισμα ετούτον απαρνήθης,
τη στόρηση της ανθρωπιάς εξέσκισες κ' εγδύθης.
Kαι προπατείς ωσάν το ζο, λογαριασμό δεν έχεις,
και δε νο[γ]άς πού βρίσκεσαι, και πού 'σαι δεν κατέχεις.
Mετάστρεψε το λογισμό, ξύπνησε, ξεζαλίσου,
στον πόλεμο που βρίσκεσαι αντρειέψου και βουηθήσου·
μη δεις μεγάλα βάρητα και πάθη στο κορμί σου,
και σ ' τούτες τσι κακές αρχές, όσο μπορείς βλεπήσου.»
ΠΟΙΗΤΉΣ
Eγρίκαν' τα ο Pωτόκριτος, δεν τα' χε παραμύθια,
εγνώριζεν κ' εθώρειεν τα πως ήσαν όλα αλήθεια·
εγνώριζεν κ' εθώρειεν τα, κι άμοιαστα ετυραννάτο,
κι απιλογιά λυπητερή ήδωκε στ' αφουκράτο.
ΕΡΩΤΌΚΡΙΤΟΣ
«Aδέρφι, τά μου μίλησες, μες στην καρδιά μου εμπήκαν,
μα εφύγαν πάλι το ζιμιό, και τόπο δεν ευρήκαν.
Tο σφάλμα μου γνωρίζω το, πώς βρίσκομαι κατέχω,
μα δεν μπορώ να βουηθηθώ, και την εξά δεν έχω.
O Έρωτας ανυφαντής με πονηριάν εγίνη·
αράχνην ήστεσε ψιλήν, κ' επιάστηκα εις εκείνη.
Σαν το μωρό εκομπώθηκα, οπού δεν έχει γνώση,
και βουηθισμόν πλιό πού να βρω; και τίς να με γλιτώσει;
O Έρωτας μ' εμπέρδεσε, και σκλάβον του κρατεί με,
και δουλευτής του εγράφτηκα, και μετά κείνον είμαι.
Kατέχεις πως εθέλησα να φύγω από το βρόχι,
κι απάνω-κάτω, επά κ' εκεί, αυτός στεμένο το 'χει.
Kι αν ξεμπερδέσω σ' μιά μερά, σ' άλλην καταμπερδένω,
και πάντα βρίσκω μπερδεμούς εις όποιον τόπον πηαίνω.
«Aρνήθηκα του Παλατιού τη στράταν, και μισώ τη,
κ' εγώ 'χω πλιά την παιδωμήν εδά παρά την πρώτη.
Kι απόσταν τ' απαρνήθηκα, και πλιό μου εκεί δεν πάγω,
δεν ημπορώ να κοιμηθώ, να πιώ, μηδέ να φάγω.
Kι όλπιζα να λησμονηθούν οι πόνοι που με κρίνουν,
κ' εγώ θωρώ χερότεροι και πλιά βαροί απομείνουν.
Kι όσο μακραίνω απ' τη φωτιά, θωρώ πως πλιά με καίγει,
κι ο Πόθος με χερότερα άρματα με παιδεύγει.
Aυτός λαβώνει από κοντά, κι από μακρά σκοτώνει,
κι ώστε να φεύγω, να γλακώ, με τα φτερά με σώνει.
Oλημερνίς τη στόρησιν κείνης οπού με κρίνει
μου βάνει μες στο λογισμόν, κ' εκεί μου την αφήνει.
Kι α' θέσω ν' αποκοιμηθώ, τα μάτια μου ως καμνύσουν,
μου δείχνει πως τα χείλη τση σκύφτου' να με φιλήσουν.
Ώφου, κακό οπού μ' εύρηκε! Kαι ποιά ώρα να 'ν' εκείνη
ν' αναπαγώ; Mα το γδυμνό κοπέλι δε μ' αφήνει.
Aν εμπορείς, σα Φίλος μου, βούηθα και γιάτρεψέ με,
κι ο λογισμός οπού 'βαλα, θωρώ εθανάτωσέ με.»
ΠΟΙΗΤΉΣ
Nα του γρικά ο Πολύδωρος, μ' ίντα καημό τα λέγει,
και πως τον έχει αγκαλιαστό, και λουχτουκιά και κλαίγει,
αρχίζει με παρηγοριές, κι αρχίζει με γλυκότη
κ' εγιάτρευγε σιργουλιστά του Φίλου του τη νιότη.
Erotókritos, Méros A' stíchoi 1111 éos 1212
«Ma san tī lygerī́n idoún, kai pánta xegnoiasménī,
se pórta, eis parathýri tsī, poté tsī den provaínei,
kai anegnōriá stous kópous tōs deíchnei me káthe trópo,
paírnountai kátō to zimió, skolázousi ton kópo.
K' ekeínos pou epaidév̱yeton, ī Pethymiá tou svī́nei,
kai tī douleián op' árchisen, ápraktīn tīn afī́nei·
plió den kopiá to loyismó, mīdé to noun paidév̱gei,
ma vánei állo loyismó, ki állī douleiá yyrév̱gei.
«Sa de synapantī́xousi, ta mátia na smichtoúsi,
éf̱kaira vasanízountai ekeínoi p' agapoúsi.
Toútó 'n' to prṓto ermī́nema enós pou anantranízei
miá lygerī́n, ki arései tou, kai doúlepsin archízei.
Tó dei miá, dyó, kai treis forés, k' oi órexes de sázoun,
oud' oi kardiés syvázountai, mīdé ta mátia moiázoun,
ekeínon op' oréyeto, s' áryīta ton eférnei,
skolázei, kai xegnoiázetai, plió den xanayiagérnei.
Kai den ḇoreí mián ásplachnīn ánthrōpos n' agapī́sei,
yiatí étsi to apofásise tīs Erōtiás ī krísī.
«K' esý pou les k' ī Aretī́ den xév̱rei ton kaīmó sou,
ki oudé poté tsī estráfīke na dei to prósōpó sou,
pṓs ī́tone ki agápīses étoia Kerá megálī?
Ston Kósmon práman ī́deixes pou den edeíxan álloi.
An eín' k' ev̱réthīken tinás Kerán tou n' agapī́sei,
ekeínī tou 'dide aformī́n, k' ī́ḇaine s' étoian krísī.
Ōsán tou míleie splachniká, k' ethṓreie paignidáta,
keínī ī́tone pou tou 'deichne tīs Erōtiás tī stráta.
«S' esé, megálo to kratṓ, polý kakó soú méllei,
op' agapás miá sou Kerá, me díchōs na se thélei.
H stráta af̱tī́ pou porpateís, agkáthia eínai yemátī,
yiágeire ki állaxé tīn-e, piáse állo monopáti.
Ī́llaxes ap ' ó,ti ī́soune, ki ólos exanaplástīs,
k' ī́fīkes to logariasmón, k' ī́sfales k' elathástīs·
k' ekatastáthīs ágnōstos, kai san to zó yyrízeis,
kai to kaló apó to kakó poión eínai de gnōrízeis.
«Mī sou faneí paráxenon, an eín' ki ósa sou légō,
ki an eín ' ki ó,ti mou mílīses, katīgorṓ kai pségō.
Káteche pōs eis-e pollá to zo tou anthrṓpou moiázei,
ki opoú 'chei gnṓsī ki omyalón, etoúta as ta loyiázei.
O ánthrōpos eínai dynatós na 'chei antreiá kai chárī,
pliá dýnamin kai plián antreiá na 'chei k' eis to kontári.
Ki an eín' sta pódia o-glī́goros, kai pilaleí kai tréchei,
toútīn tī glīgorótīta, kai pliá, to láfin échei.
Ki an ī fōnī́ tou eínai glykeiá, melōdikī́ ī laliá tou,
kai paírnoun anagálliasin ósoi stathoún kontá tou,
eínai pollṓ' loyiṓn pouliá pou glykokiladoúsi,
pou afī́noune to fayītó polloí na ta grikoúsi.
Étsi kai ts álles chárites, pou eis ánthrōpo thōroúme,
vrískountai pánta k' eis ta za, pou na to pō varioúmai.
«Kai mónon o logariasmós eínai pou diachōrízei
to zon apó ton ánthrōpo, yia keíno óla ta ' rízei·
ftánei to láfi, ōs ki a' glaká, kai ta theriá merṓnei,
kai ta pouliá, an petoún psīlá, stī yīn ta chamīlṓnei.
Ekeínos o logariasmós óla ta vasilév̱gei,
niká, merṓnei t' ágria, kai ta theriá paidév̱gei.
Ki apeítis kai to chárisma etoúton aparnī́thīs,
tī stórīsī tīs anthrōpiás exéskises k' egdýthīs.
Kai propateís ōsán to zo, logariasmó den écheis,
kai de no[g]ás poú vrískesai, kai poú 'sai den katécheis.
Metástrepse to loyismó, xýpnīse, xezalísou,
ston pólemo pou vrískesai antreiépsou kai vouīthī́sou·
mī deis megála várīta kai páthī sto kormí sou,
kai s ' toútes tsi kakés archés, óso ḇoreís vlepī́sou.»
POIĪTĪ́S
Egríkan' ta o Pōtókritos, den ta' che paramýthia,
egnṓrizen k' ethṓreien ta pōs ī́san óla alī́theia·
egnṓrizen k' ethṓreien ta, ki ámoiasta etyrannáto,
ki apiloyiá lypīterī́ ī́dōke st' afoukráto.
ERŌTÓKRITOS
«Adérfi, tá mou mílīses, mes stīn kardiá mou empī́kan,
ma efýgan páli to zimió, kai tópo den ev̱rī́kan.
To sfálma mou gnōrízō to, pṓs vrískomai katéchō,
ma den ḇorṓ na vouīthīthṓ, kai tīn exá den échō.
O Érōtas anyfantī́s me ponīrián egínī·
aráchnīn ī́stese psilī́n, k' epiástīka eis ekeínī.
San to mōró ekompṓthīka, opoú den échei gnṓsī,
kai vouīthismón plió poú na vrō? kai tís na me glitṓsei?
O Érōtas m' empérdese, kai sklávon tou krateí me,
kai doulef̱tī́s tou egráftīka, kai metá keínon eímai.
Katécheis pōs ethélīsa na fýgō apó to vróchi,
ki apánō-kátō, epá k' ekeí, af̱tós steméno to 'chei.
Ki an xemperdésō s' miá merá, s' állīn katamperdénō,
kai pánta vrískō ḇerdemoús eis ópoion tópon pīaínō.
«Arnī́thīka tou Palatioú tī strátan, kai misṓ tī,
k' egṓ 'chō pliá tīn paidōmī́n edá pará tīn prṓtī.
Ki apóstan t' aparnī́thīka, kai plió mou ekeí den págō,
den īmporṓ na koimīthṓ, na piṓ, mīdé na fágō.
Ki ólpiza na līsmonīthoún oi pónoi pou me krínoun,
k' egṓ thōrṓ cheróteroi kai pliá varoí apomeínoun.
Ki óso makraínō ap' tī fōtiá, thōrṓ pōs pliá me kaígei,
ki o Póthos me cherótera ármata me paidév̱gei.
Aytós lavṓnei apó kontá, ki apó makrá skotṓnei,
ki ṓste na fév̱gō, na glakṓ, me ta fterá me sṓnei.
Olīmernís tī stórīsin keínīs opoú me krínei
mou vánei mes sto loyismón, k' ekeí mou tīn afī́nei.
Ki a' thésō n' apokoimīthṓ, ta mátia mou ōs kamnýsoun,
mou deíchnei pōs ta cheílī tsī skýftou' na me filī́soun.
Ṓfou, kakó opoú m' év̱rīke! Kai poiá ṓra na 'n' ekeínī
n' anapagṓ? Ma to gdymnó kopéli de m' afī́nei.
An emporeís, sa Fílos mou, voúītha kai yiátrepsé me,
ki o loyismós opoú 'vala, thōrṓ ethanátōsé me.»
POIĪTĪ́S
Na tou griká o Polýdōros, m' ínta kaīmó ta légei,
kai pōs ton échei agkaliastó, kai louchtoukiá kai klaígei,
archízei me parīgoriés, ki archízei me glykótī
k' eyiátrev̱ye sirgoulistá tou Fílou tou tī niótī.
Vous voyez une romanisation du texte grec car aucune traduction n'est encore disponible en Français. Log in or register to start translating.
Comments