Le « tropaire de Cassienne »

Last updated avril 27, 2021. Created by efthymiouthomas on octobre 27, 2005. Translated on avril 27, 2021 by iNFO-GRECE. Edited by admin. (Log in to edit this page.)

Catégorie: 
Année: 
0850

Le « tropaire de Cassienne » est le plus connu des hymnes composés par Sainte Cassienne de Constantinople. Il est chanté aux Matines du Mercredi Saint.

Bonifazio Veronese, Jésus chez Simon le Pharisien, 1520-1550 ap. J-C, Palais des Beaux Arts Bruxelles
Bonifazio Veronese, Jésus chez Simon le Pharisien, 1520-1550 ap. J-C, Palais des Beaux Arts Bruxelles

Τροπάριο της Κασσιανής

Κείμενο (αυθεντικό): [ translittérer ]

Κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσοῦσα γυνή,
τὴν σὴν αἰσθομένη θεότητα, μυροφόρου ἀναλαβοῦσα τάξιν,
ὀδυρομένη, μύρα σοι, πρὸ τοῦ ἐνταφιασμοῦ κομίζει.

Οἴμοι! λέγουσα, ὅτι νύξ μοι ὑπάρχει, οἶστρος ἀκολασίας,
ζοφώδης τε καὶ ἀσέληνος ἔρως τῆς ἁμαρτίας.

Δέξαι μου τὰς πηγὰς τῶν δακρύων,
ὁ νεφέλαις διεξάγων τῆς θαλάσσης τὸ ὕδωρ·
κάμφθητί μοι πρὸς τοὺς στεναγμοὺς τῆς καρδίας,
ὁ κλίνας τοὺς οὐρανοὺς τῇ ἀφάτῳ σου κενώσει.

Καταφιλήσω τοὺς ἀχράντους σου πόδας,
ἀποσμήξω τούτους δὲ πάλιν τοῖς τῆς κεφαλῆς μου βοστρύχοις·
ὧν ἐν τῷ παραδείσῳ Εὔα τὸ δειλινόν,
κρότον τοῖς ὠσὶν ἠχηθεῖσα, τῷ φόβῳ ἐκρύβη.

Ἁμαρτιῶν μου τὰ πλήθη καὶ κριμάτων σου ἀβύσσους
τίς ἐξιχνιάσει, ψυχοσῶστα Σωτήρ μου;
Μή με τὴν σὴν δούλην παρίδῃς, ὁ ἀμέτρητον ἔχων τὸ ἔλεος.
--------------------------------------------
(Φώτη Κόντογλου μεταγραφή στη Δημοτική)

Κύριε, η γυναίκα που έπεσε σε πολλές αμαρτίες, σαν ένοιωσε τη θεότητά σου, γίνηκε μυροφόρα και σε άλειψε με μυρουδικά πριν από τον ενταφιασμό σου κι έλεγε οδυρόμενη:

Αλλοίμονο σε μένα, γιατί μέσα μου είναι νύχτα κατασκότεινη και δίχως φεγγάρι, η μανία της ασωτείας κι ο έρωτας της αμαρτίας.

Δέξου από μένα τις πηγές των δακρύων, εσύ που μεταλλάζεις με τα σύννεφα το νερό της θάλασσας. Λύγισε στ' αναστενάγματα της καρδιάς μου, εσύ που έγειρες τον ουρανό και κατέβηκες στη γης.

Θα καταφιλήσω τα άχραντα ποδάρια σου, και θα τα σφουγγίσω πάλι με τα πλοκάμια της κεφαλής μου· αυτά τα ποδάρια, που σαν η Εύα κατά το δειλινό, τ' άκουσε να περπατάνε, από το φόβο της κρύφτηκε.

Των αμαρτιών μου τα πλήθη και των κριμάτων σου την άβυσσο, ποιος μπορεί να τα εξιχνιάση, ψυχοσώστη Σωτήρα μου; Μην καταφρονέσης τη δούλη σου, εσύ που έχεις τ' αμέτρητο έλεος.

To Tropário tīs Kassianī́s

Kύrie, ī en pollaís ἁmartίais peripesoúsa yynή,
tī́n sī́n aisthomέnī theόtīta, myrofόrou analavoúsa tάxin,
ὀdyromέnī, mύra soi, pró toú entafiasmoú komίzei.

Oímoi! lέgousa, óti nύx moi ypάrchei, oístros akolasίas,
zofώdīs te kaí asέlīnos érōs tī́s ἁmartίas.

Dέxai mou tás pīgás tṓn dakrύōn,
o nefέlais diexάgōn tī́s thalάssīs tó ýdōr·
kάmfthītί moi prós toὺs stenagmoὺs tī́s kardίas,
o klίnas toὺs ouranoὺs tῇ afάtō sou kenώsei.

Katafilήsō toὺs achrάntous sou pόdas,
aposmήxō toύtous dé pάlin toís tī́s kefalī́s mou vostrύchois·
ōn en tṓ paradeίsō Eὔa tó deilinόn,
krόton toís ōsín īchītheísa, tṓ fόvō ekrύvī.

Ἁmartiṓn mou tá plήthī kaí krimάtōn sou avύssous
tίs exichniάsei, psychosṓsta Sōtήr mou?
Mή me tī́n sī́n doύlīn parίdīs, o amέtrīton échōn tó éleos.
--------------------------------------------
(Fṓtī Kóntoglou metagrafī́ stī Dīmotikī́)

Kýrie, ī yynaíka pou épese se pollés amartíes, san énoiōse tī theótītá sou, gínīke myrofóra kai se áleipse me myroudiká prin apó ton entafiasmó sou ki éleye odyrómenī:

Alloímono se ména, yiatí mésa mou eínai nýchta kataskóteinī kai díchōs feṉgári, ī manía tīs asōteías ki o érōtas tīs amartías.

Déxou apó ména tis pīgés tōn dakrýōn, esý pou metallázeis me ta sýnnefa to neró tīs thálassas. Lýyise st' anastenágmata tīs kardiás mou, esý pou égeires ton ouranó kai katévīkes stī yīs.

Tha katafilī́sō ta áchranta podária sou, kai tha ta sfouṉgísō páli me ta plokámia tīs kefalī́s mou· af̱tá ta podária, pou san ī Év̱a katá to deilinó, t' ákouse na perpatáne, apó to fóvo tīs krýftīke.

Tōn amartiṓn mou ta plī́thī kai tōn krimátōn sou tīn ávysso, poios ḇoreí na ta exichniásī, psychosṓstī Sōtī́ra mou? Mīn katafronésīs tī doúlī sou, esý pou écheis t' amétrīto éleos.

Hymne de Cassienne

Texte (traduction) :

Seigneur, moi la femme qui a sombré dans moult péchés,
Ta divinité ressentant, je prends le rang de la porteuse de myra1 ;
en pleurs, inconsolable, des myra avant Ton inhumation je T’apporte.

Oh, pitié de moi ! disant ; car c’est la nuit en moi, nuit sans lune,
et y couve la débauche et l’amour ténébreux du péché.

Accepte de moi les sources des larmes,
Toi qui des nuées a extrait l’eau de la mer ;
penche-Toi sur les gémissements de mon cœur,
Toi qui a retourné les cieux pour Ton inénarrable descente.

Laisse-moi embrasser Tes chastes pieds,
et je les essuierai avec les mèches de mes cheveux ;
ces pieds que lorsqu’Eve, dans le Paradis, au crépuscule,
leur bruit entendit, de peur elle se cacha.

De la multitude de mes péchés et de l’abîme de Tes jugements
qui résoudra les tracés, mon Sauver des âmes ?
Ne méprise pas Ta servante, Toi l'ayant l’infinie miséricorde.

i-GR/AE

  • 1. μύρον το, pl. μύρα : huile essentielle ; parfum, onguent

Présentation

Le « tropaire de Cassienne » est le plus connu des hymnes composés par Sainte Cassienne de Constantinople, higoumène et hymnographe laquelle vécut de 810 à 865 à Constantinople de l’Empire Byzantin. Le poème se réfère au passage de l'Évangile selon Luc (7 : 36-50 qui décrit le repas de Jésus chez Simon le Pharisien au cours duquel survient une « pécheresse » et se jette aux pieds de Jésus qu’elle oint de parfums.

Le tropaire est chanté aux Matines du Mercredi Saint, qui dans les églises grecques sont célébrées le soir du Mardi Saint.

Avez-vous trouvé cela intéressant ?

Total de votes : 0

Adaptations musicales

Ça pourrait aussi vous intéresser...