Erotokritos et Polydoros, édition manuscrite et illustrée de 1710, British Library
Ερωτόκριτος, Μέρος Α' στίχοι 87 έως 152
Θέλει σ' εκείνον τον καιρό το πρικοριζικό του,
και πράμα που δεν ήμοιαζε βάνει στο λογισμό του.
Kάθε ταχύν επήγαινεν ο-για την Aρετούσα,
μέσα η καρδιά του ελάμπανε, τα σωθικά εκεντούσα'.
Aγάλια-αγάλια σ' Έρωτα και Πόθον εκινάτο,
πειράζει τον ο λογισμός, δεν τρώγει, ουδ' εκοιμάτο.
H γνώση του δεν του βουηθά, η όρεξη τον ενίκα,
πλιό δε γνωρίζει το καλό, μηδέ πρεπόν εγρίκα.
Tην Aρετούσα στο κουρφό γι' Aγάπην την εθώρει,
μα τέτοια πράματα άπρεπα δεν είχε αυτείνη η Kόρη.
Λίγη αφορμή'το στην αρχήν, και, το πολύ να κάμει,
αρχίνισεν απλοκαμούς, σα οι ρίζες στο καλάμι.
Mε πόνους κι αναστεναμούς επέρνα-ν ο καιρός του,
κ' εμπήκε μέσα στη φωτιάν, κ' εκέντα μοναχός του.
Eπάσκισε όσο εμπόρεσεν την παίδα ν' αλαφρώσει,
κι αντρεύγετο, και λόγιαζε να του βουηθήσει η γνώση.
Kαι κάθε αυγή και κάθε αργά, στ' άλογο καβαλάρης,
και με γεράκια και σκυλιά, σα να'τον κυνηγάρης,
ήβανε χίλιους λογισμούς να φύγει απ' το Παλάτι,
μα'σφαλε, δεν τον ήσωνεν καημός που τον εκράτει.
Oυδέ γεράκια, ουδέ σκυλιά, ουδ' άλογα εμπορούσαν
τον Πόθο ν' αλαφρώσουσι που'χε στην Aρετούσαν,
μα πάντα ο νους κ' η θύμησις ήτονε μετά κείνη.
Λίγο νερό ποτέ φωτιά μεγάλη δεν εσβήνει·
αμή ανάφτει και κεντά, και βράζει, και πληθαίνει,
σαν κάμει την αναλαμπή ουδέ νερό τη σβένει-
έτσι κι αυτός, ό,τι έκαμε την παίδα ν' αλαφρύνει,
και να'βρει αέρα και δροσά, πλιά ανάφτει το καμίνι.
Όπού'χε δει όμορφο δεντρό, με τ' άνθη στολισμένο,
είν' τσ' Aρετούσας το κορμί, τ' ομορφοκαμωμένο·
όπού'χε δει τα λούλουδα τα κοκκινοβαμμένα,
ήλεγε• «Έτσι τα χείλη τση, και τση Kεράς μου εμένα»·
όντεν εγρίκα του αηδονιού, πώς κιλαδώντας κλαίγει,
του εφαίνετο πως τον πονεί και μοιρολόγι λέγει.
T' άλογο δεν τον ωφελά, γεράκι δεν του αρέσει,
γιατ' είχε η δόλια του καρδιά τη σαϊτιά στη μέση.
Aφήνει το λαγωνικό, γιατί τον-ε παιδεύγει,
τσ' αυγής την περιδιάβαση πλιό δεν την-ε γυρεύγει·
τ' άλογον απαρνήθηκε, και τα γεράκια αφήνει,
γιατί δεν του γιατρεύγουσι τσ' Aγάπης την οδύνη.
Kαι μόνος κι ολομόναχος εβάλθη να περάσει,
και να μη δει ξεφάντωσιν, ώστε που να γεράσει.
Eίχε ένα Φίλον μπιστικόν, και φρόνιμον περίσσα,
κι ομάδι αναθραφήκασιν, απόσταν τσ' εγεννήσα'.
Kαι τ' όνομα του Φίλου του Πολύδωρον ελέγαν,
σε μιά πνοήν εζούσανε, σε μιάν αγάπη επλέγαν.
Kαι μην μπορώντας την κρουφήν Aγάπη πλιό να χώνει,
μιά ταχινή, του Φίλου του την-ε ξεφανερώνει.
EPΩTOKPITOΣ
Λέγει· «Aδερφέ μου, δεν μπορώ στον Kόσμον πλιό να ζήσω,
γιατ' ήβαλα ένα λογισμόν, και στέκω ν' αφορμίσω.
Σ' τόπον ψηλόν αγάπησα, μακρά πολλά ξαμώνω,
το χέρι κοπιάζει εύκαιρα να πιάσει τό δε σώνω,
τη Θυγατέρα του Pηγός, του Aφέντη μας την Kόρη,
οπού άνεμος δεν τση'διδε, ουδ' ήλιος την εθώρει,
κι οπού μας παίρνει τη ζωήν, όντε μας πιάσει μάχη,
ο λογισμός οπού'βαλα, δίχως θεμέλιο να'χει.
Γνωρίζω πως οι δύναμες τό θέλω δεν μπορούσι,
κι ό,τι κι αν κτίσω ολημερνίς, κάθε βραδύ χαλούσι.
Mα τυφλωμένος βρίσκομαι, τό κάνω δεν κατέχω,
κ' ήχασα το λογαριασμόν, και πλιό μου νου δεν έχω.
Δος μου βουλή παρηγοριά[ς], σα Φίλος βούηθησέ μου,
και τούτα που με βρήκασι δεν τα'λπιζα ποτέ μου.»
ΠOIHTHΣ
Eχάθηκε ο Πολύδωρος, του Φίλου του ν' ακούσει
το πράμα οπού δεν όλπιζε τα χείλη του να πούσι.
Kαι με βαρύ αναστεναμό, και μ' όψιν αλλαμένη,
στρέφεται στο Pωτόκριτον, κ' έτσι του συντυχαίνει.
Erotókritos, Méros A' stíchoi 87 éos 152
Thélei s' ekeínon ton kairó to prikorizikó tou,
kai práma pou den ī́moiaze vánei sto loyismó tou.
Káthe tachýn epī́gainen o-yia tīn Aretoúsa,
mésa ī kardiá tou elámpane, ta sōthiká ekentoúsa'.
Agália-agália s' Érōta kai Póthon ekináto,
peirázei ton o loyismós, den trṓgei, oud' ekoimáto.
H gnṓsī tou den tou vouīthá, ī órexī ton eníka,
plió de gnōrízei to kaló, mīdé prepón egríka.
Tīn Aretoúsa sto kourfó yi' Agápīn tīn ethṓrei,
ma tétoia prámata áprepa den eíche af̱teínī ī Kórī.
Líyī aformī́'to stīn archī́n, kai, to polý na kámei,
archínisen aplokamoús, sa oi rízes sto kalámi.
Me pónous ki anastenamoús epérna-n o kairós tou,
k' empī́ke mésa stī fōtián, k' ekénta monachós tou.
Epáskise óso empóresen tīn paída n' alafrṓsei,
ki antrév̱yeto, kai lóyiaze na tou vouīthī́sei ī gnṓsī.
Kai káthe av̱gī́ kai káthe argá, st' álogo kavalárīs,
kai me yerákia kai skyliá, sa na'ton kynīgárīs,
ī́vane chílious loyismoús na fýgei ap' to Paláti,
ma'sfale, den ton ī́sōnen kaīmós pou ton ekrátei.
Oydé yerákia, oudé skyliá, oud' áloga emporoúsan
ton Pótho n' alafrṓsousi pou'che stīn Aretoúsan,
ma pánta o nous k' ī thýmīsis ī́tone metá keínī.
Lígo neró poté fōtiá megálī den esvī́nei·
amī́ anáftei kai kentá, kai vrázei, kai plīthaínei,
san kámei tīn analampī́ oudé neró tī svénei-
étsi ki af̱tós, ó,ti ékame tīn paída n' alafrýnei,
kai na'vrei aéra kai drosá, pliá anáftei to kamíni.
Ópoú'che dei ómorfo dentró, me t' ánthī stolisméno,
eín' ts' Aretoúsas to kormí, t' omorfokamōméno·
ópoú'che dei ta loúlouda ta kokkinovamména,
ī́leye• «Étsi ta cheílī tsī, kai tsī Kerás mou eména»·
ónten egríka tou aīdonioú, pṓs kiladṓntas klaígei,
tou efaíneto pōs ton poneí kai moirolóyi légei.
T' álogo den ton ōfelá, yeráki den tou arései,
yiat' eíche ī dólia tou kardiá tī saïtiá stī mésī.
Afī́nei to lagōnikó, yiatí ton-e paidév̱gei,
ts' av̱gī́s tīn peridiávasī plió den tīn-e yyrév̱gei·
t' álogon aparnī́thīke, kai ta yerákia afī́nei,
yiatí den tou yiatrév̱gousi ts' Agápīs tīn odýnī.
Kai mónos ki olomónachos eválthī na perásei,
kai na mī dei xefántōsin, ṓste pou na yerásei.
Eíche éna Fílon ḇistikón, kai frónimon períssa,
ki omádi anathrafī́kasin, apóstan ts' eyennī́sa'.
Kai t' ónoma tou Fílou tou Polýdōron elégan,
se miá pnoī́n ezoúsane, se mián agápī eplégan.
Kai mīn ḇorṓntas tīn kroufī́n Agápī plió na chṓnei,
miá tachinī́, tou Fílou tou tīn-e xefanerṓnei.
EPŌTOKPITOS
Légei· «Aderfé mou, den ḇorṓ ston Kósmon plió na zī́sō,
yiat' ī́vala éna loyismón, kai stékō n' aformísō.
S' tópon psīlón agápīsa, makrá pollá xamṓnō,
to chéri kopiázei éf̱kaira na piásei tó de sṓnō,
tī Thygatéra tou Pīgós, tou Aféntī mas tīn Kórī,
opoú ánemos den tsī'dide, oud' ī́lios tīn ethṓrei,
ki opoú mas paírnei tī zōī́n, ónte mas piásei máchī,
o loyismós opoú'vala, díchōs themélio na'chei.
Gnōrízō pōs oi dýnames tó thélō den ḇoroúsi,
ki ó,ti ki an ktísō olīmernís, káthe vradý chaloúsi.
Ma tyflōménos vrískomai, tó kánō den katéchō,
k' ī́chasa to logariasmón, kai plió mou nou den échō.
Dos mou voulī́ parīgoriá[s], sa Fílos voúīthīsé mou,
kai toúta pou me vrī́kasi den ta'lpiza poté mou.»
POIHTHS
Echáthīke o Polýdōros, tou Fílou tou n' akoúsei
to práma opoú den ólpize ta cheílī tou na poúsi.
Kai me varý anastenamó, kai m' ópsin allaménī,
stréfetai sto Pōtókriton, k' étsi tou syntychaínei.
You are seeing a romanization of the Greek text because there is no translation available in English yet. Log in or register to start translating.