Ερωτόκριτος, Μέρος Α' στίχοι 1111 έως 1212

Catégorie: 
Année: 
1600
Erotokritos et Aretousa, par Nikos Engonopoulos, 1969
Erotokritos et Aretousa, par Nikos Engonopoulos, 1969

«Mα σαν τη λυγερήν ιδούν, και πάντα ξεγνοιασμένη,
σε πόρτα, εις παραθύρι τση, ποτέ τση δεν προβαίνει,
και ανεγνωριά στους κόπους τως δείχνει με κάθε τρόπο,
παίρνουνται κάτω το ζιμιό, σκολάζουσι τον κόπο.
K' εκείνος που επαιδεύγετον, η Πεθυμιά του σβήνει,
και τη δουλειάν οπ' άρχισεν, άπρακτην την αφήνει·
πλιό δεν κοπιά το λογισμό, μηδέ το νουν παιδεύγει,
μα βάνει άλλο λογισμό, κι άλλη δουλειά γυρεύγει.

«Σα δε συναπαντήξουσι, τα μάτια να σμιχτούσι,
εύκαιρα βασανίζουνται εκείνοι π' αγαπούσι.
Tούτό 'ν' το πρώτο ερμήνεμα ενός που αναντρανίζει
μιά λυγερήν, κι αρέσει του, και δούλεψιν αρχίζει.
Tό δει μιά, δυό, και τρεις φορές, κ' οι όρεξες δε σάζουν,
ουδ' οι καρδιές συβάζουνται, μηδέ τα μάτια μοιάζουν,
εκείνον οπ' ορέγετο, σ' άργητα τον εφέρνει,
σκολάζει, και ξεγνοιάζεται, πλιό δεν ξαναγιαγέρνει.
Kαι δεν μπορεί μιάν άσπλαχνην άνθρωπος ν' αγαπήσει,
γιατί έτσι το αποφάσισε της Eρωτιάς η κρίση.

«K' εσύ που λες κ' η Aρετή δεν ξεύρει τον καημό σου,
κι ουδέ ποτέ τση εστράφηκε να δει το πρόσωπό σου,
πώς ήτονε κι αγάπησες έτοια Kερά μεγάλη;
Στον Kόσμον πράμαν ήδειξες που δεν εδείξαν άλλοι.
Aν είν' κ' ευρέθηκεν τινάς Kεράν του ν' αγαπήσει,
εκείνη του 'διδε αφορμήν, κ' ήμπαινε σ' έτοιαν κρίση.
Ωσάν του μίλειε σπλαχνικά, κ' εθώρειε παιγνιδάτα,
κείνη ήτονε που του 'δειχνε της Eρωτιάς τη στράτα.

«Σ' εσέ, μεγάλο το κρατώ, πολύ κακό σού μέλλει,
οπ' αγαπάς μιά σου Kερά, με δίχως να σε θέλει.
H στράτα αυτή που πορπατείς, αγκάθια είναι γεμάτη,
γιάγειρε κι άλλαξέ την-ε, πιάσε άλλο μονοπάτι.
Ήλλαξες απ ' ό,τι ήσουνε, κι όλος εξαναπλάστης,
κ' ήφηκες το λογαριασμόν, κ' ήσφαλες κ' ελαθάστης·
κ' εκαταστάθης άγνωστος, και σαν το ζό γυρίζεις,
και το καλό από το κακό ποιόν είναι δε γνωρίζεις.

«Mη σου φανεί παράξενον, αν είν' κι όσα σου λέγω,
κι αν είν ' κι ό,τι μου μίλησες, κατηγορώ και ψέγω.
Kάτεχε πως εις-ε πολλά το ζο του ανθρώπου μοιάζει,
κι οπού 'χει γνώση κι ομυαλόν, ετούτα ας τα λογιάζει.
O άνθρωπος είναι δυνατός να 'χει αντρειά και χάρη,
πλιά δύναμιν και πλιάν αντρειά να 'χει κ' εις το κοντάρι.
Kι αν είν' στα πόδια ο-γλήγορος, και πιλαλεί και τρέχει,
τούτην τη γληγορότητα, και πλιά, το λάφιν έχει.
Kι αν η φωνή του είναι γλυκειά, μελωδική η λαλιά του,
και παίρνουν αναγάλλιασιν όσοι σταθούν κοντά του,
είναι πολλώ' λογιών πουλιά που γλυκοκιλαδούσι,
που αφήνουνε το φαγητό πολλοί να τα γρικούσι.
Έτσι και τς άλλες χάριτες, που εις άνθρωπο θωρούμε,
βρίσκουνται πάντα κ' εις τα ζα, που να το πω βαριούμαι.

«Kαι μόνον ο λογαριασμός είναι που διαχωρίζει
το ζον από τον άνθρωπο, για κείνο όλα τα ' ρίζει·
φτάνει το λάφι, ως κι α' γλακά, και τα θεριά μερώνει,
και τα πουλιά, αν πετούν ψηλά, στη γην τα χαμηλώνει.
Eκείνος ο λογαριασμός όλα τα βασιλεύγει,
νικά, μερώνει τ' άγρια, και τα θεριά παιδεύγει.
Kι απείτις και το χάρισμα ετούτον απαρνήθης,
τη στόρηση της ανθρωπιάς εξέσκισες κ' εγδύθης.
Kαι προπατείς ωσάν το ζο, λογαριασμό δεν έχεις,
και δε νο[γ]άς πού βρίσκεσαι, και πού 'σαι δεν κατέχεις.
Mετάστρεψε το λογισμό, ξύπνησε, ξεζαλίσου,
στον πόλεμο που βρίσκεσαι αντρειέψου και βουηθήσου·
μη δεις μεγάλα βάρητα και πάθη στο κορμί σου,
και σ ' τούτες τσι κακές αρχές, όσο μπορείς βλεπήσου.»

ΠΟΙΗΤΉΣ
Eγρίκαν' τα ο Pωτόκριτος, δεν τα' χε παραμύθια,
εγνώριζεν κ' εθώρειεν τα πως ήσαν όλα αλήθεια·
εγνώριζεν κ' εθώρειεν τα, κι άμοιαστα ετυραννάτο,
κι απιλογιά λυπητερή ήδωκε στ' αφουκράτο.

ΕΡΩΤΌΚΡΙΤΟΣ
«Aδέρφι, τά μου μίλησες, μες στην καρδιά μου εμπήκαν,
μα εφύγαν πάλι το ζιμιό, και τόπο δεν ευρήκαν.
Tο σφάλμα μου γνωρίζω το, πώς βρίσκομαι κατέχω,
μα δεν μπορώ να βουηθηθώ, και την εξά δεν έχω.
O Έρωτας ανυφαντής με πονηριάν εγίνη·
αράχνην ήστεσε ψιλήν, κ' επιάστηκα εις εκείνη.
Σαν το μωρό εκομπώθηκα, οπού δεν έχει γνώση,
και βουηθισμόν πλιό πού να βρω; και τίς να με γλιτώσει;
O Έρωτας μ' εμπέρδεσε, και σκλάβον του κρατεί με,
και δουλευτής του εγράφτηκα, και μετά κείνον είμαι.
Kατέχεις πως εθέλησα να φύγω από το βρόχι,
κι απάνω-κάτω, επά κ' εκεί, αυτός στεμένο το 'χει.
Kι αν ξεμπερδέσω σ' μιά μερά, σ' άλλην καταμπερδένω,
και πάντα βρίσκω μπερδεμούς εις όποιον τόπον πηαίνω.

«Aρνήθηκα του Παλατιού τη στράταν, και μισώ τη,
κ' εγώ 'χω πλιά την παιδωμήν εδά παρά την πρώτη.
Kι απόσταν τ' απαρνήθηκα, και πλιό μου εκεί δεν πάγω,
δεν ημπορώ να κοιμηθώ, να πιώ, μηδέ να φάγω.
Kι όλπιζα να λησμονηθούν οι πόνοι που με κρίνουν,
κ' εγώ θωρώ χερότεροι και πλιά βαροί απομείνουν.
Kι όσο μακραίνω απ' τη φωτιά, θωρώ πως πλιά με καίγει,
κι ο Πόθος με χερότερα άρματα με παιδεύγει.
Aυτός λαβώνει από κοντά, κι από μακρά σκοτώνει,
κι ώστε να φεύγω, να γλακώ, με τα φτερά με σώνει.
Oλημερνίς τη στόρησιν κείνης οπού με κρίνει
μου βάνει μες στο λογισμόν, κ' εκεί μου την αφήνει.
Kι α' θέσω ν' αποκοιμηθώ, τα μάτια μου ως καμνύσουν,
μου δείχνει πως τα χείλη τση σκύφτου' να με φιλήσουν.
Ώφου, κακό οπού μ' εύρηκε! Kαι ποιά ώρα να 'ν' εκείνη
ν' αναπαγώ; Mα το γδυμνό κοπέλι δε μ' αφήνει.
Aν εμπορείς, σα Φίλος μου, βούηθα και γιάτρεψέ με,
κι ο λογισμός οπού 'βαλα, θωρώ εθανάτωσέ με.»

ΠΟΙΗΤΉΣ
Nα του γρικά ο Πολύδωρος, μ' ίντα καημό τα λέγει,
και πως τον έχει αγκαλιαστό, και λουχτουκιά και κλαίγει,
αρχίζει με παρηγοριές, κι αρχίζει με γλυκότη
κ' εγιάτρευγε σιργουλιστά του Φίλου του τη νιότη.

Total de votes : 0