Το βεγγαλικό
Νυχτώθηκα όπως πάντα
στη σκοτεινή βεράντα
Και διάλεξα εν' αστέρι
το κράτησα στο χέρι
Σε λίγο του 'πα "φύγε"
το φύσηξα και πήγε
Στο αντικρινό μπαλκόνι
οπού καθόταν μόνη
Μελαχρινή κοπέλα
με κάτασπρη κορδέλα
Το πήρε στη ποδιά της
το 'βαλε στα μαλλιά της
Το φόρεσε βραχιόλι
και λαμποκόπησε όλη
Έπειτα ήρθε ο μπάτης
πήρε το κάθισμά της
Τη φύσηξε απ' το πλάϊ
μες στη βραδιά του Μάη
Κι έξαφνα μες στον ουρανό
κάηκε σα βεγγαλικό
To vengalikó
Nychtṓthīka ópōs pánta
stī skoteinī́ veránta
Kai diálexa en' astéri
to krátīsa sto chéri
Se lígo tou 'pa "fýye"
to fýsīxa kai pī́ye
Sto antikrinó ḇalkóni
opoú kathótan mónī
Melachrinī́ kopéla
me kátasprī kordéla
To pī́re stī podiá tīs
to 'vale sta malliá tīs
To fórese vrachióli
kai lampokópīse ólī
Épeita ī́rthe o ḇátīs
pī́re to káthismá tīs
Tī fýsīxe ap' to pláï
mes stī vradiá tou Máī
Ki éxafna mes ston ouranó
káīke sa veṉgalikó
You are seeing a romanization of the Greek text because there is no translation available in English yet. Log in or register to start translating.
Οδυσσέα Ελύτη, Τα Ρω του έρωτα, ενότητα Τ' αφανέρωτα, Αθήνα, Αστερίας, 1972