Ἡ λυπημένη
Στὴν πέτρα τῆς ὑπομονῆς
κάθισες πρὸς τὸ βράδυ
μὲ τοῦ ματιοῦ σου τὸ μαυράδι
δείχνοντας πὼς πονεῖς·
κι εἶχες στὰ χείλια τὴ γραμμὴ
ποὺ εἶναι γυμνὴ καὶ τρέμει
σὰν ἡ ψυχὴ γίνεται ἀνέμη
καὶ δέουνται οἱ λυγμοί·
κι εἶχες στὸ νοῦ σου τὸ σκοπὸ
ποὺ ξεκινᾶ τὸ δάκρυ
κι ἤσουν κορμὶ ποὺ ἀπὸ τὴν ἄκρη
γυρίζει στὸν καρπό·
μὰ τῆς καρδιᾶς σου ὁ σπαραγμὸς
δὲ βόγκηξε κι ἐγίνη
τὸ νόημα ποὺ στὸν κόσμο δίνει
ἔναστρος οὐρανός.
Ἡ lypiméni
Stī́n pétra tī́s ypomonī́s káthises prós tó vrády mé toú matioú sou tó mav̱rádi deíchnontas pṓs poneís· ki eἶches stá cheília tī́ grammī́ poὺ eἶnai yymnī́ kaí trémei sán ī psychī́ gínetai anémī kaí déountai oi lygmoí· ki eἶches stó noú sou tó skopó poὺ xekiná tó dákry ki ἤsoun kormí poὺ apó tī́n ákrī yyrízei stón karpó· má tī́s kardiás sou o sparagmós dé vógkīxe ki egínī tó nóīma poὺ stón kósmo dínei énastros ouranós.
You are seeing a romanization of the Greek text because there is no translation available in English yet. Log in or register to start translating.
