Να 'ταν ο πόνος άνθρωπος
Να ’ταν ο πόνος άνθρωπος,
να του γλυκομιλούσα.
Να φύγει από τα μάτια σου,
θα τον παρακαλούσα.
Δεν μπορώ να σε βλέπω να κλαις,
την ψυχή σου να καίνε φωτιές,
μη μου κλαις, μη μου κλαις.
Δεν αντέχω να κλαις, να πονάς,
τι δε θα ’δινα για να γελάς,
μην πονάς, μην πονάς.
Πότε θα δω το γέλιο σου
μέσ’ στο πικρό σου στόμα.
Σου ’χω γιατρέψει τις πληγές
μα εσύ πονάς ακόμα.
Δεν μπορώ να σε βλέπω να κλαις,
την ψυχή σου να καίνε φωτιές,
μη μου κλαις, μη μου κλαις.
Δεν αντέχω να κλαις, να πονάς,
τι δε θα ’δινα για να γελάς,
μην πονάς, μην πονάς.
Na 'tan o pónos ánthropos
Na ’tan o pónos ánthrōpos,
na tou glykomiloúsa.
Na fýgei apó ta mátia sou,
tha ton parakaloúsa.
Den ḇorṓ na se vlépō na klais,
tīn psychī́ sou na kaíne fōtiés,
mī mou klais, mī mou klais.
Den antéchō na klais, na ponás,
ti de tha ’dina yia na yelás,
mīn ponás, mīn ponás.
Póte tha dō to gélio sou
més’ sto pikró sou stóma.
Sou ’chō yiatrépsei tis plīgés
ma esý ponás akóma.
Den ḇorṓ na se vlépō na klais,
tīn psychī́ sou na kaíne fōtiés,
mī mou klais, mī mou klais.
Den antéchō na klais, na ponás,
ti de tha ’dina yia na yelás,
mīn ponás, mīn ponás.
You are seeing a romanization of the Greek text because there is no translation available in English yet. Log in or register to start translating.