Όπου κι αν πας - Νίκος Οικονομόπουλος

Να η πόρτα κι ο δρόμος, κουβέντα μη λες,
Με διέλυσες κι όμως, δε θέλω να κλαις,
Δεν υπάρχει θα δούμε, αυτό το ξεχνάς,
Δε θα τα βρούμε.

Να η πόρτα κι ο δρόμος και τρένων γραμμές,
Σου ανήκει ο κόσμος μα όχι το χτες,
Πες μου μια καληνύχτα και σ’ άλλες καρδιές,
Τα δίχτυα ρίχ 'τα.

Να η πόρτα λοιπόν, κι αν ο ήλιος απών,
Έχει λόγους η μέρα να βρέχει,
Άντε, τι με κοιτάς και πολλά μη ρωτάς,
Έχει λόγους το δάκρυ που τρέχει.

Μα όπου κι αν πας, σε ό,τι κοιτάς,
Η θέα δε θα 'χει παράδεισο,
Όπου, όπου κι αν πας, καρφιά θα πατάς,
Σ' ένα δικό μου πουκάμισο, ναι.

Όπου κι αν πας, θα μ' αναζητάς,
Κι οι δρόμοι για να 'ρθεις αδιάβατοι,
Όπου, όπου κι αν ζεις θα με νοσταλγείς,
Θα είμαι πληγή σου αθάνατη.

Να η πόρτα κι ο δρόμος, γυαλιά να κοπώ,
Έτσι απλά και συντόμως, τελειώσαμε εδώ,
Τα σχοινιά μας θα λύσω, στο ρεύμα σου αυτό,
Μην κάνεις πίσω.

Να η πόρτα κι ο δρόμος, χιλιάδες κορμιά,
Για να ζεις παρανόμως με τύψη καμιά,
Μα θα πάθεις φοβάμαι μεγάλη ζημιά,
Πόσο λυπάμαι.