Στον Ακροκόρινθο, Αγγέλου Σικελιανού ποίημα, 1946

1 post / 0 nouveau(x)
profil sans photo



Στον Ακροκόρινθο

[center]Στον Ακροκόρινθο έπεφτεν η δύση
πυρώνοντας το βράχο. Κι ευωδάτη
φυκιού πνοή, απ΄ το πέλαο, είχε αρχίσει
να μεθά το λιγνό βαρβάτο μου άτι…

Αφροί στο χαλινάρι· κι απ΄ το μάτι
τ’ασπράδι όλο φαινόταν· και να λύσει
τη φούχτα μου, απ΄ τα γκέμια του γεμάτη,
πάλευε προς τα πλάτη· να χιμήσει…

Ήτανε η ώρα ; Ήταν τα πλήθια μύρα ;
Ήταν βαθιά του πελάγου η αρμύρα ;
Η αναπνοή η απόμακρη του δάσου ;

Α ! λίγο ακόμα αν κράταε το μελτέμι,
ήξερα εγώ πως σφίγγεται το γκέμι
στα πλευρά του μυθικού Πηγάσου !